Vrolijk doen op de netwerkborrel

admin
april 9, 2015

Ik geef bewustzijnstrainingen’, zei ze met een weeïge glimlach. Ik bleef geïnteresseerd knikken terwijl ik mijn handen in mijn zakken voelden verkrampen. Ik beet op mijn tong. Ik deed mezelf fysiek pijn tijdens dit gesprek maar ik liet niets merken. Ik keek haar vriendelijk aan en zag het kort geknipte haar, de vormeloze bloemenjurk en hoorde haar dwingende adviezen gedwee aan. ‘Zo’n training zou ook heel goed voor jou zijn want ik zie dat je een offensieve houding aanneemt.’ Ik voelde een braakje opkomen… Netwerken. Hoe doen al die mensen dat toch?

Sinds ik in de wereld van de eenpitters ben gestapt kom ik regelmatig op netwerkbijeenkomsten. Het is een noodzakelijk kwaad. Van nature zit ik het liefst alleen op mijn werkkamertje te schrijven en te lezen, dus het is wel gezond om mezelf af en toe naar buiten te sleuren. Bovendien kan netwerken business opleveren, toch? Dus toen ik net voor mezelf was begonnen ging ik voor het eerst naar zo’n netwerklunch. Ik schraapte mijn moed bij elkaar en stapte kordaat de ruimte vol ZZP’ers binnen. Wat me opviel was dat je er niet eens de kans krijg om alleen en ongemakkelijk in een hoekje te blijven staan. Ik was nog niet binnen of er werden me handen geschud, kaartjes gegeven en er werd niet om de zaken heen gedraaid: er werd gepitcht, gepresenteerd en verkocht. Maar wat, en aan wie eigenlijk?

Er waren verandermanagers die coaches trainden”

De ruimte zat vol met ZZP’ers die naarstig op zoek waren naar klanten, andere ZZP’ers in dit geval: coaches die coaches coachen, trainers die verandermanagers trainen, en verandermanagers die trainers coachen. Maar minstens even vaag als al deze bullshitjobs was mijn eigen verhaal:  ‘Ik schrijf’, vertelde ik aan één van de lifecoaches. Wat ik dan schreef? ‘Van alles’. En voor wie dan? ‘Voor mezelf. En in opdracht. Ik doe communicatie. Ik help bedrijven met dingen. Ik schrijf columns. Ik lees boeken. Eh. Dat dus’. Ik kwam erachter dat mijn ondernemersgeest nog niet tot volle wasdom was gekomen. Te midden van deze doelgerichte, spontane ondernemers voelde ik me maar een vaag schrijverstype, zonder scherpe pitch en niet in staat om een dienst te verkopen.

Ik voelde me ongemakkelijk. Ik wilde die middag geen potentiële klant zijn van een of andere zweverige coach, maar ook geen verkoper van mijn eigen warrige verhaal. Ik wilde gewoon leuke mensen ontmoeten. Dus ik besloot de mevrouw van de bewustzijnstrainingen vriendelijk doch stellig af te wimpelen. Ik zette mijn ZZP-pet af en begaf me in het feestgedruis. Ik hoorde ergens iemand zeggen: ‘…ach, monogamie is gewoon niks voor mij’, en ik schuifelde langzaamaan naar het groepje met “de leuke mensen” – (vroeger waren dat altijd de rokers). En pardoes ontmoette ik gezellige lui met een interessant verhaal. Zonder pretenties, zonder pitchpraat, zonder salestrucjes, zonder toneelspel. En uit die ontmoetingen valt geen omzet te behalen, maar wel een oprechte uitwisseling van interesses. Overigens ontving ik een week later alsnog een e-mail van de bewustzijncoach of ik misschien een cursus wilde volgen? Maar dat leek me niet nodig. Ik schrijf mijn ellende gewoon van me af, lekker veilig op papier, waar mijn offensieve lichaamstaal niet te zien is, maar wel tussen de regels door valt te lezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *